Λέμε πως ο χρόνος εκπνέει, μα εγώ πιστεύω πως απλά κρατάει την ανάσα του. Σαν κάποια παιδιά που αρνούνται να κατεβάσουν τις μπουκιές τους και τις μαζεύουν στο στόμα μέχρι που πια δεν χωράνε ούτε κατεβαίνουν. Θα μας φτύσει κι αυτός ο χρόνος· επίμονα παραμπουκωμένος, φορτωμένος με κάθε τι χρήσιμο και άχρηστο που στοιβάξαμε στις πλάτες του. Το 2021, όπου να' ναι ξεμπουκώνει...
Δεν θεωρώ τον εαυτό μου ικανό να κρίνει οτιδήποτε, πολύ περισσότερο το έργο ενός καταξιωμένου δημιουργού, ας ξεκινήσουμε από αυτό. Δεν μπορώ να παραβλέψω ωστόσο τα συναισθήματα και τις σκέψεις που μου γεννά ένα καλό βιβλίο. Από αυτά που μένουν για μέρες στο νου μου, κοιμούνται και ξυπνούν μαζί μου, ώσπου να έρθουν οι λέξεις κάποιου άλλου βιβλίου που το μυαλό θα κρίνει άξιο αντικαθιστώντας πρόσκαιρα τις προηγούμενες, ώσπου να γίνουν όλα τα υπέροχα αναγνώσματα κομμάτι του εαυτού μου.
Κάπως έτσι αισθάνθηκα την ανάγκη να μιλήσω εκτενέστερα για το «Σε Ψάχνω Στο Χρόνο».
"Δεν υπάρχει μεγαλύτερη υπαρξιακή κατάρα από το να έρχεσαι σε ρήξη με αυτά με τα οποία μια ζωή συνοδοιπορούσες".Όταν διαβάζω ένα καλό βιβλίο, έχω αρρυθμίες. Ρίγη περνούν το σώμα μου, όπως αν θα μ' άγγιζε περαστικό μελτέμι.
Είσαι εκπαιδευτικός; Είσαι ή θέλεις να γίνεις γονιός; Διάβασε τους τίτλους και θα δεις ότι τα θέματα που πραγματεύεται το νέο βιβλίο του Λύο Καλοβυρνά σε ενδιαφέρουν!
Εμένα, σίγουρα, με ενδιαφέρουν πολύ γι'αυτό και το παρήγγειλα ευθύς αμέσως στο βιβλιοπωλείο της γειτονιάς μου (μιας και δεν ανέβηκε ακόμη στην ιστοσελίδα του εκδοτικού) !
Θα μπορούσε να είναι μία συζήτηση μεταξύ ανθρώπων που γνωρίζουν τον τρόπο να επικοινωνούν καλά μεταξύ τους. Με τα μάτια να επικοινωνούν ή, ίσως, όχι · εντελώς εγκεφαλικά. Ρωτώντας κι απαντώντας, έχοντας πάντα φυλαγμένο για το τέλος της κουβέντας εκείνο το νεύμα της ικανοποιημένης συγκατάβασης.
Το βιβλίο του Νίκου Γραικού, αυτό ακριβώς είναι. Μέσα από τις σκέψεις του συγγραφέα αντλούν οι λέξεις σοφία και την μεταγγίζουν φιλικά στον αναγνώστη. Μου άρεσε πολύ, αυτήν η αναπάντεχη επαφή. Με άφησε με κείνη την επίγευση της γνώσης που, εύκολα δεν έρχεται, συμπληρώνει ωστόσο τα κενά της ψυχής αφήνοντάς μας λιγότερο ξένους, λιγότερο χαμένους...
Για έναν λόγο δεν επιλέγω συχνά τα βιβλία που έχουν συλλογές διηγημάτων: Επειδή νιώθω πως το τέλος θα έρθει σύντομα. Στο τέλος της εκάστοτε ιστορίας, βεβαίως, αναφέρομαι. Βλέπεις, βιώνω το κάθε διήγημα σαν μια μικρή ζωή με έναν προαναγγελθέντα θάνατο. Μια ζωή με σύντομη ημερομηνία λήξης...
Έχω ξεχωρίσει όμως μέσα στα σαράντα εφτά μου χρόνια, αρκετά βιβλία με διηγήματα που έχουν κερδίσει με την αξία τους μια θέση στην καρδιά μου.
Τον Νικόλα Κουτσοδόντη (Melchior Gabor Nikolas Koutsodontis) σας τον σύστησα στο παρελθόν μέσα από την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο "Χαλκομανία" που κυκλοφορεί από τις Εντύποις Εκδόσεις.
Σήμερα, με μεγάλη χαρά ομολογώ, κρατώ στα χέρια μου τη νέα του ποιητική συλλογή με τον -γλυκά πονεμένο- τίτλο "Μόνο κανέναν μη μου φέρεις σπίτι" που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Θράκα.